Julie, sociaal werker bij ONS welzijn

Julie voert individuele- en groepsgesprekken met Oekraïense vluchtelingen. Daarnaast begeleidt ze meerdere personen voor een zachte landing in Oss, zoals het regelen van spullen en ondersteunt ze hen met de Nederlandse taal.

Zo vertelt ze dat ze een jonge vrouw begeleidt die inmiddels woont en werkt in Oss. Op de Basisschool Hertogin Johanna helpt en ondersteunt ze Oekraïense kinderen bij verschillende vakken en de taal. Haar zoontje gaat al meer dan een maand naar de Basisschool de Teugelaar. Julie vertelt: “Toen zij met haar zoontje in Oss aankwamen en hij kinderen zag spelen op het schoolplein, riep hij: “Dat wil ik ook!” Julie en haar collega’s hebben toen direct gezorgd dat hij kon meedraaien in groep 5. Daarnaast heeft Julie een jonge Oekraïense bereid gevonden om mee te helpen met het begeleiden van de knutselclub voor kinderen.

Kenniskringen

Julie en haar collega’s (Gulner, Doreth, Merve en Ingrid) zijn op het moment veel bij het belastingkantoor in Oss. Ze voeren kenniskringen (groepsgesprekken) met Oekraïense vluchtelingen. De kenniskringen zijn heel indrukwekkend, vertelt Julie. “Ze luisteren ongelooflijk goed naar elkaar. Daar kunnen wij, Nederlanders, nog iets van leren😉!” Ondanks dat Julie de taal niet spreekt, snapt ze heel goed waar ze het over hebben en wat ze bedoelen. “Je hoorde de bommen vallen en er is veel verdriet te delen.” gaat ze verder. Zelf raakt ze ook weleens emotioneel door de verschillende verhalen na afloop van de kenniskringen. Collega’s onderling vangen elkaar op en spreken elkaar regelmatig. Voor enkele vluchtelingen zijn de verhalen soms te heftig en dan zorgen Julie en haar collega’s ervoor dat gesprekken over iets anders gaan. Enkele geven aan: “We hoeven niet heel de dag over de oorlog te praten, met elkaar lachen en grapjes maken vinden we fijn.”

De taal leren kennen

Julie leert Oekraïense vluchtelingen Nederlandse woorden als ‘hoi’, ‘doei’ en ‘hoe gaat het’. Ook leert ze zelf Oekraïense woordjes. Ze houdt ze bij in een schriftje en oefent deze regelmatig. De basis begroetingen moet je kennen, vindt ze. Dan geef je hen het gevoel dat we er echt voor ze zijn en moeite doen. Na het proberen uit te spreken van de verschillende woorden liggen we met z’n allen in een deuk. “Laatst liep er een Oekraïense jonge vrouw van 23 jaar voorbij en riep: hey, hoe gaat het? Dat is toch geweldig!”, gaat Julie verder.

Hoop en geloof blijven houden

Wat Julie het meest raakt is hoeveel aandacht ze voor elkaar hebben, de kracht van deze mensen en het vermogen om door te gaan. En daarnaast hoop en geloof in de toekomst blijven houden. Veel mannen zijn in hun thuisland gebleven om hun land te verdedigen, soms ook beide ouders. Julie vertelt dat ze een jonge vrouw en haar zusje in Oss heeft opgevangen. Hun beide ouders zitten in de militaire dienst, zij hebben veel zorgen om hun dierbaren die achter zijn gebleven.

“Ik leer elke dag weer om veel geduld te hebben, niks forceren en soms een stapje naar achteren te zetten en goed kijken”, zegt Julie. Wat gebeurt er in hun ogen? Het is mijn werk om ze te 'lezen' en daar iets mee te doen. De meeste reacties van de vluchtelingen die ze heeft ontvangen zijn: "dank je wel dat jullie zo veel voor ons doen!"